Bedankt!

Graag wil ik iedereen hartelijk bedanken voor de samenwerking in de afgelopen 32 jaar.

Groet, Jacob

Al 32 jaar, ik realiseer me dat ik daar nog maar 2 jaar vanaf zit en dat Dea al ruimschoots verder is. Er is een hoop gepasseerd in die tijd. En met wie heeft Jacob zoal samengewerkt. Laten we eens terug kijken.

Toen ik in '79 begon was het bedrijf sinds de herfst van het voorgaande jaar aan de Werktuigenweg gevestigd. Als een van de eerste panden, geen garage voor, achter of naast ons.


Dat betekent dat Jacob begonnen is in het pand aan de Noordzijde, voor de Emmeloorders van de huidige generatie, dat is het pand waar nu Poiesz in zit.


Ruim voordat ik bij Hoekstra begon stond ik nogal eens voor de grote ramen van de drukkerij en keek naar de pers die daar binnen stond.

Toen ik, jaren later, voor het eerst de tikkerij binnen kwam lopen had je links de mannen zitten, drie op een rij: eerst Jacob en dan Jan Groenewold, achterin, in een groepje zaten Dea, Bep Priet, Corry Groot en Maaike Aantjes. Rechts in de ruimte zat meneer Van der Wal, ook wel Jacob genoemd. Gert ter Veen kwam wat later bij mij in beeld (hij had een ongeluk met de brommer gehad) en zat naast Groenewold. Achter de dames was een glazen wand met daarachter een paar tafels. Iedere dinsdag zaten daar de mensen van De Peperbus om hun krant te corrigeren. Tegen de wand naar de rotatiehal stond een witte kasten wand.


Jacob werkte toen op een fotozetmachine met een eigen belichter. Dus de aanslagen die hij maakte werden direct belicht op lichtgevoelig papier, er werd zeg maar van iedere letter een foto gemaakt. Dat belichte papier werd dan opgevangen in een cassette en werd daarna in de ontwikkelmachine ontwikkeld. Het resultaat was een brede strook papier met de advertentietekst. De tekst werd, met hete was, op een kadervelletje geplakt samen met het logo of een foto. Die handelingen werden in de plakkerij gedaan. Als alle advertenties gezet waren gingen we naar de plakkerij om daar de krant in elkaar te plakken.


Groenewold en Gert hadden een zetmachine waar een ponsband uit kwam. Ieder combinatie van gaatjes stond voor een letter. Dea kon dat gewoon lezen.

De dames werkten met IBM typemachines en tikten vellen vol OCR tekens. Die vellen werden gelezen door de leesmachine die op zijn beurt een ponser aanstuurde. Op die manier kregen we ook weer ponsbandjes. De bandjes met advertenties en platte tekst werden door de leeskop van de VIP gelezen en was zo de aansturing voor de belichter die onderin de "kast" zat. Ook hier werd het belichte papier opgevangen en later ontwikkeld.


Later kwamen de eerste "computers" het bedrijf binnen. Mycrotek was het eerste zetsysteem wat we hadden. De advertentiezetters maakten daar eerst gebruik van en later werdt het doorgeschoven naar de dames van de zetterij. Jacob was toen onze DJ!, Hij was op dagen meer met het wisselen van de grote (8") floppy's bezig dan met het zetten. Als je kijkt hoever de techniek tegenwoordig is dan is er in die 32 jaar veel gebeurd.


En vergeet de mensen niet die op de andere afdelingen in het pand werkten, de doka, de micromontage, de handelsdrukkerij, de administratie, de rotatiehal.